Fecr 15–30

فَأَمَّا ٱلْإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ

Feemmel'insânü izâ mebtelâhü rabbühû feekramehû vene''amehû feyekûlü rabbî ekramen.

Rabbin denemek için bir insana iyilik edip, nimet verdiği zaman, o: "Rabbim beni şerefli kıldı" der.

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَٰنَنِ

Veemmâ izâ mebtelâhü fekadera aleyhi rizkahû feyekûlü rabbî ehânen.

Ama onu sınamak için rızkını daraltıp bir ölçüye göre verdiği zaman: "Rabbim bana hor baktı" der.

كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ

Kellâ bel lâ tükrimûnelyetîm.

Hayır; yetime karşı cömert davranmıyorsunuz.

وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ

Velâ tehâddûne alâ ta'âmilmiskîn.

Yoksulu yedirmek konusunda birbirinize özenmiyorsunuz.

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًۭا لَّمًّۭا

Vete'külûnettürâse eklel lemmâ.

Size kalan mirası hak gözetmeden yiyorsunuz.

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّۭا جَمًّۭا

Vetühibbûnelmâle hubben cemmâ.

Malı pek çok seviyorsunuz.

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّۭا دَكًّۭا

Kellâ izâ dükketil'ardu dekken dekkâ.

Ama yer, çarpılıp paralandığı zaman;

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّۭا صَفًّۭا

Vecâe rabbüke velmelekü saffen saffâ.

Melekler sıra sıra dizilip, Rabbinin buyruğu gelince,

وَجِا۟ىٓءَ يَوْمَئِذٍۭ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍۢ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ

Vecîe yevmeizim bicehenneme yevmeiziy yetezekkerul'insânü veennâ lehüzzikrâ.

O gün, cehennem ortaya konur. O gün insan öğüt almaya çalışır ama artık öğütten ona ne?

يَقُولُ يَٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى

Yekûlü yâ leytenî kaddemtü lihayâtî.

"Keşke bu hayatım için önceden bir şey yapsaymışım" der.

فَيَوْمَئِذٍۢ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌۭ

Feyevmeizil lâ yü'azzibü azâbehû ehad.

O gün, hiç kimse, Allah'ın azabettiği gibi azabedemez.

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌۭ

Velâ yûsiku vesâkahû ehad.

Hiç kimse O'nun vurduğu bağ gibisini bağlayamaz.

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ

Yâ eyyetühennefsülmutmeinneh.

Ey huzur içinde olan can!

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةًۭ مَّرْضِيَّةًۭ

İrci'î ilâ rabbiki râdiyetem merdiyyeh.

O, senden, sen de O'ndan hoşnut olarak Rabbine dön!

فَٱدْخُلِى فِى عِبَٰدِى

Fedhulî fî ibâdî.

Ey can! İyi kullarımın arasına gir.

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى

Vedhulî cennetî.

Cennetime gir.